Keramische kogellagers: porselein omdat het kan

Keramische kogellagers: porselein omdat het kan

I know! I know! Het scheelt hoogstens een Watt ofzo en ook veelal afhankelijk van het juiste smeermiddel. In ieder geval een hoop over te discussiëren over een espresso. Maar het upgrade virus sloeg gewoon toe.

Ik dacht, ik ga sparen voor SRAM eTap. Maar ja, mijn Chorus groep werkt meer dan prima. En met eTap ben je €1300 lichter en schakel je nog steeds goed. Wel draadloos en de gadgetgek vindt het heel verleidelijk. Maar toch maar niet gedaan.

Ik dacht, ik wil een nieuwe crankset waarbij die van PraxisWorks er heel goed uitziet, technisch mooi gemaakt. Maar … toch ook kritiek op online. Tja, dan durf ik het even niet aan (iemand ervaringen?).

Keramische kogellagers (bijna) overal!

Bij mijn gestudeerd op cranks kom je onherroepelijk op bottom brackets. Uiteraard over de onhandige hoeveelheid ‘standaards’. Ik heb trouwens traditionele Engelse draad BSA waar gelukkig genoeg voor is te vinden.

Mijn Chorus groep heeft zogenaamde externe cups die dus in het frame zijn ingedraaid. Mijn fietsenmaker zei dat deze prima zijn en de slijtage voornamelijk zit in de kogellagers.

Een compleet nieuw BB is dus niet nodig (die van Chris King ziet er wel goed uit), alleen de lagers kunnen na vier jaar nu wel vervangen worden. Wellicht ook nog niet eens nodig, maar ja … upgrade virus. De FM is erg tevreden over de keramische lagers van c-Bear. Nog nooit van gehoord, maar ze bieden keramiek wel aan voor een schappelijke prijs. Een BB met keramiek is al gauw €100 duurder dan met stalen balletjes. En deze lagerset was all in €89. De prijsbewuste upgrade-gek is geïnteresseerd!

Maar wel even online kijken naar ervaringen. En die waren heel goed! Onderaan is er in elk geval één. Het Lotto-Soudal team rijdt er zelfs mee in de tour. Dus de c-Bear BB lagers laten installeren en gelijk ook maar derailleurwieltjes (ook met keramische lagers) bij gekocht. Die gaan er in de lente op. De winter is voor de standaard Campa wieltjes.

Overal keramiek? Neen, mijn Chris King naven met stalen balletjes waren al een rib uit mijn lijf. Het is even goed zo.

Rijden

Alles rijdt heerlijk en soepel. Nou had ik al niets te klagen, maar ik heb het gevoel dat de cranks net iets lekkerder ronddraaien. Het toverwoord is hier natuurlijk net. In hoeverre een soort placebo effect hier speelt weet ik niet. Na vier jaar duizenden keren te hebben rondgedraaid moeten de oude stalen lagers wel minder zijn dan toen ze nieuw waren. Ze zijn wel redelijk goed onderhouden in die periode. De c-Bears staan goed bekend, zijn dus gloedje nieuw, van keramiek én lekker vers gesmeerd. Het is nu zeker beter, maar de effecten zijn wel klein.

Built to last

Wel een goed gevoel geeft me dat de c-Bears enorm goed gebouwd en afgesloten zijn zodat externe invloeden (lees: weer en wind, troep van de weg) weinig tot geen slijtage veroorzaken. Dit schijnt beter te zijn dan met reguliere lagers van concurrenten. Ik ben benieuwd!

Links

Review Gravel Cyclist: http://www.gravelcyclist.com/bicycle-tech/review-c-bear-ceramic-bearing-bottom-bracket-belgian-tough/

Advertenties

Voor het eerst op het grote blad

Voor het eerst op het grote blad

Jaja,

Ik moest zo nodig een dubbel, dus wilde ik fietsen proberen op 53 tanden: het grote blad.

De Trek had een triple crankstel: kleinste blad voor de stevige heuvels met 30 tandjes, cruisen op 39 en snel op 50. De Canyon heeft er slechts twee 39 en 53. Al snel bleek dat 53 even goed wennen is, maar het ging best goed. Ik had wel wind mee op de testrit. 😉 De dagen die volgden maakten me wel duidelijk dat mijn spieren wel wat extra training nodig hadden hiervoor; ik viel best snel terug op het kleine blad.

Ik had in ieder geval een leuk doel: meer rijtijd op het grote blad.

Geen compact

Waar ik nog niet op in ben gegaan … waarom geen compact crankstel genomen? Dit is binnen het reguliere, hobbywielrennen vaak wel de standaard. Sterker nog, dubbel moet je bij het samenstellen specifiek aangeven, anders is het gewoon compact.

Meerdere redenen: het oorspronkelijke, maar ook profwielrennen gaat op dubbel en ik ambieerde dit te benaderen. Daarnaast leek me de krachtuitdaging me interessant. Ik heb me ook ingelezen op sites over de verschillen waardoor ik uiteindelijk op een dubbel belandde waaronder:

Ik zou voornamelijk in Nederland fietsen, dus werd het een dubbel crankstel.

NB: Het leven met de achterderailleur is wel simpeler met twee bladen dan met een triple. Het volgende artikel gaat hier wat meer op in.

Dubbel crankstel
Dubbel crankstel: 39-53 tanden